• Wyspa Astar

    Miejsce akcji




    Wyspa Astar leży kilka dni żeglugi od wybrzeża półwyspu Tir. Jest to stosunkowo duża wyspa, na pozór niezamieszkana. W rzeczywistości wielu się przetoczyło przez tą wyspę od jej odkrycia po dziś.

    Astar, mimo ciągłego zamieszkania, jest obfity w surowce. Znajdują się tam niezwykle bogate złoża żelaza oraz miedzi a lasy są bogate w zwierzynę. Ponadto jej wagę strategiczną powiększa położenie, będące wygodnym punktem przestankowym dla statków płynących na daleką północ, wyprawiając się za zachodnie wody, lub zwyczajnie podróżując drogą morską z południa na północ Calradii. Dziś podzielona jest pomiędzy trzy siły - Vlandów, Sturgijskie księstwo oraz pozostałości po Battanach - plemię Astarów.


    Skrócona Historia Wyspy

    Po raz pierwszy Astar został odwiedzony jeszcze przed powstaniem Cesarstwa, gdy ludy Battańskie powoli dominowały Północ oraz Zachód Calradii. Schronił się tu pewien dawno wymarły lud, uciekający przez Battanami, którzy niedługo potem zajęli wyspę. Z niewiadomych powodów jednak, krótko po powstaniu cesarstwa utracono wszelki kontakt z wyspą. Przez kolejne lata wyspa służyła jako schronienie dla dezerterów, przyjazny brzeg dla piratów i korsarzy oraz przystań dla kupców z dalekich stron.


    Wyspa, Sturgom znana jako Adszcep została ponownie zasiedlona dzięki kupcom, którzy chcąc utworzyć tam stały punkt zaopatrzeniowy dla statków około roku 420 zainwestowali i utworzyli niewielką osadę. Ta znacznie ułatwiła ruch morski, a wokół pierwszej osady wyrastały inne nieduże osady zajmujące się zaopatrzeniem i naprawą statków. Rosnące znaczenie tych terenów przyciągnęło uwagę co bardziej łakomych władzy księstw, na co lokalna ludność jak i przezorni kupcy odpowiedzieli ogłoszeniem niepodległości jako Republika Dviruży. Nie byli to ludzie szczególnie ekspansywni, przez co nie zasiedlili dużo więcej niż południowo-wschodnie wybrzeże wyspy.


    Ponowne zainteresowanie wyspą przybyło wraz z pierwszą falą imigracji ludów zza Oceanu Zachodniego. Vlandowie otrzymawszy przywileje od Cesarza w zamian za pomoc w walce osiedlili się na zachodnim wybrzeżu Calradii. Już około 570 roku, niecałe ćwierć wieku po otrzymaniu ziemii wysłali pierwszych osadników na wyspę aby rozpocząć wydobycie. Początkowo osadnicy Vlandyjscy nie przeszkadzali Sturgom, jednak prędko zmieniło się to wraz z ich szybką ekspansją. W ciągu dwóch lat ustanowiono tam obóz karny oraz zbudowano niewielki fort co sprowokowało pierwsze napady Sturgów na Vlandyjskich osadników. Przez kolejne lata mimo Sturgijskich wysiłków by utrudnić rozwój Vlandom przez napady oraz blokowanie szlaków morskich, Vlandowie wciąż rośli w siłę na Astarze w ciągu pięćdziesięciu lat tworząc nieduże miasto portowe otoczone murem oraz rozbudowano fort do kamiennego zamku o silnym garnizonie.


    W roku 648 w zamian za poparcie, młody król Vlandów nadał Astar jako lenno niedużej, acz wpływowej rodzinie Indfylów. Baron wykorzystując tanią siłę roboczą z kolonii karnej kontynuował ekspansję w głąb wyspy fundując nowe wsie i zwalczając Sturgów. Dopiero jego wnuk, w obliczu kryzysu w kontynentalnej Vlandii około roku 689 doprowadził do pokoju z Republiką Dviruży. Przez kolejne lata obie siły wzajemnie wspierały się trzymając się traktatu o nienaruszaniu granic, aż do odkrycia obecności Astarów na wyspie.


    Astarowie od jakiegoś już czasu przyglądali się cudzoziemcom i od dawna gotowali się do wojny. Nie znana jest dokładna data, lecz wiadomo, że ostatnia dostawa żelaza z wyspy dotarła na kontynent w roku 732. Od tamtej pory wszelki kontakt z wyspą urwał się, a królestwo było zbyt zajęte wojną z Otrami, przez co ponowna ekspedycja na wyspę została wysłana dopiero po ufundowaniu jej przez kupców oraz cechów większych miast w obliczu braków żelaza w roku 771.


    Zarówno zamek jak i miasto wciąż były zamieszkane i choć w ruinie, autorytet barona Norethstan utrzymywał lokalną ludniość w ryzach. Jak się dowiedziano, krótko po inwazji z północy więźniowie pracujący na rzecz postępu zbuntowali się, odcinając baronię od wielu surowców w wyniku czego ta wpadła w nagłą biedę. Republika Dviruży natomiast została rozbita i na kilka lat osady Sturgów w większości opustoszały wraz z ucieczką ludności w gęste lasy wyspy. Zostali oni zjednoczeni pod samozwańczym księciem Nikitą, który sprowadził Sturgów z powrotem na ich ziemie ustanawiając księstwo Havaniu.



    "Za dzień, za dwa,

    Za noc, za trzy,

    Choć nie dziś..."

    Budiet skończone lore.



    Bracia Wächter pamiętamy [*] 2020-2020

    Edited once, last by RedRevenge ().

    • :)
    • :(
    • ;)
    • :P
    • ^^
    • :D
    • ;(
    • X(
    • :*
    • :|
    • 8o
    • =O
    • <X
    • ||
    • :/
    • :S
    • X/
    • 8)
    • ?(
    • :huh:
    • :rolleyes:
    • :love:
    • 8|
    • :cursing:
    • :thumbdown:
    • :thumbup:
    • :sleeping:
    • :whistling:
    • :evil:
    • :saint:
    • <3
    • :!:
    • :?:
    The maximum number of attachments: 10
    Maximum File Size: 1 MB
    Allowed extensions: bmp, gif, jpeg, jpg, pdf, png, txt, zip
      You can sort the options with drag and drop to change their order. You can create up to 20 options.
      The results are invisible unless the poll ended or the user voted.