Posts by RedRevenge

    Szikalakafąnudynudypampampą admin shiiiitpoooooooost wziu wziu wziu


    Ten post ulegnie samodestrukcji... kiedyś...

    Baronia Norethstan

    wierny wasal króla Vlandii




    Aktualna sytuacja ekonomiczno-polityczna

    Od ponad 100 lat Norethstan próbuje podnieść się z kolan. Miasto portowe Eyreton jest w ruinie, jedynie pojedyncze kamienice są zamieszkane, niewiele statków zawija do portu a mieszkańców nie stać na statek, który mógłby zabrać ich z wyspy. Zamek utrzymywany jest tylko dzięki geniuszowi architektów oraz wydawaniu na niego większości pieniędzy. Mur, niegdyś wysoki i niezdobyty, dziś jest dziurawy i otoczony wałem ziemnym i palisadą. Prawdopodobnie jedynym powodem dlaczego żołnierze nie zdezerterowali, jest fakt, że nie mieliby gdzie pójść. W całym regionie nie ma wiele rzeczy na sprzedaż - kopalnie metali opustoszały i zostały opanowane przez dzikie zwierzęta albo Astarów, kilka niewielkich wiosek na skraju Baronii, które zajmowały się wydobyciem gliny dawno już spłonęły, a jedyne, co jest wytwarzane to tyle zboża, żeby tylko przetrwać i tyle narzędzi i ubrań, by mieć jak pracować. Kilkukrotnie próbowano zająć ponownie kopalnie albo hodowle zwierząt, jednak Astarowie oraz Sturgowie skutecznie to uniemożliwiali. Oba sąsiednie ludy wykorzystują słabość Vlandów aby wzbogacić się plądrując obrzeżne terytoria Baronii, a czasem zgłębiając się pod mury zamku.


    Władca

    Baron Hrothgar Młodszy Indfyl przejął baronię po swoim ojcu 21 lat temu, w wieku 16 lat. Razem ze swoim bratem, Leofriciem oraz wujem Eadwinem są ostatnimi z niegdyś szanowanego i bogatego rodu. Od początków panowania niezłomnie przeprowadza mniej lub bardziej udane próby, aby odbudować baronię oraz renomę rodu. Mówi się o nim różne rzeczy, ale jakkolwiek niepopularny by był jego styl życia, nie można mu odebrać, że przez ostatnią dekadę odbudował niejedną wieś a wojowie będą mu wierni do grobu. Niedawno jednakże, wraz z narodzinami swego jedynego syna, Sigewearda potroił swe wysiłki aby odbudować baronię, nie szczędząc pieniędzy na ściąganie tu kolonistów i fundowanie kolejnych zakładów.


    Historia

    Biblioteki zamkowe wciąż leżą pod gruzami, a tam cenne księgi zawierające historię rodu Infdylów...

    Księstwo Havań

    Niepodległe księstwo Sturgijskie



    Aktualna sytuacja ekonomiczno-polityczna

    Istniejące zaledwie 70 lat księstwo jest zaledwie cieniem tego, czym była Republika Dviruży, istniejąca przed napaścią Astarów na południe wyspy. Z prosperującej społeczności opierającej się na handlu i zaopatrywaniu statków przepływających w okolicach wyspy pozostało jedynie kilka żądnych krwi wsi. Książę Nikita, który zjednoczył rozproszony po wyspie lud Sturgijski obwinił o najazd Astarów Vlandyjską baronię, tym samym łatwo zdobywając władzę i wspólny cel dla tych, którzy przetrwali. Większość mieszkańców księstwa zajmuje się rolnictwem lub rybołówstwem, regularnie organizując się w grupy które napadają na sąsiednie ziemie rabując najpotrzebniejsze dobra. Praktycznie cała społeczność czci Sturgijskich bogów, a w szczególności wojowniczego Maraaka.


    Władca

    Książę Ilia Nikitowicz, prawnuk Nikity Odnowiciela, wnuk drugiego syna Nikity, Bohdana rządzi żelazną ręką od 12 lat. Jak jego poprzednicy pała wrogością ku sąsiednim Vlandom, jednak jak nauczyło go życie, zawsze powinno być się otwartym na układy, szczególnie w obliczu wspólnego wroga. Od wejścia na tron, Ilia podtrzymywał zmagania swego ojca by wzmocnić księstwo w każdy możliwy sposób. Pośród jego udanych zmagań jest rozbudowa portu i ściąganie nowych kolonistów. Młody książę, liczący sobie już dwadzieścia dziewięć wiosen jest zaprawionym wojownikiem, wybuchowym awanturnikiem i lubującym w alkoholu kobieciarzem, na co jednak niewielu zwraca uwagę podzielając te cechy. W ostatnim czasie wiele słychać z jego ust o kampanii na północ, lecz do dziś niewiele stało się w tym kierunku.
    [Na rysunku Ilia i jego brat Nikita]


    Historia

    Lokalni Kapłani niechętnie udzielają dostępu do świętych zwojów, a do tych zaliczane są również kroniki... Jak na razie nie otrzymałem do nich dostępu.

    Wyspa Astar

    Miejsce akcji




    Wyspa Astar leży kilka dni żeglugi od wybrzeża półwyspu Tir. Jest to stosunkowo duża wyspa, na pozór niezamieszkana. W rzeczywistości wielu się przetoczyło przez tą wyspę od jej odkrycia po dziś.

    Astar, mimo ciągłego zamieszkania, jest obfity w surowce. Znajdują się tam niezwykle bogate złoża żelaza oraz miedzi a lasy są bogate w zwierzynę. Ponadto jej wagę strategiczną powiększa położenie, będące wygodnym punktem przestankowym dla statków płynących na daleką północ, wyprawiając się za zachodnie wody, lub zwyczajnie podróżując drogą morską z południa na północ Calradii. Dziś podzielona jest pomiędzy trzy siły - Vlandów, Sturgijskie księstwo oraz pozostałości po Battanach - plemię Astarów.


    Skrócona Historia Wyspy

    Po raz pierwszy Astar został odwiedzony jeszcze przed powstaniem Cesarstwa, gdy ludy Battańskie powoli dominowały Północ oraz Zachód Calradii. Schronił się tu pewien dawno wymarły lud, uciekający przez Battanami, którzy niedługo potem zajęli wyspę. Z niewiadomych powodów jednak, krótko po powstaniu cesarstwa utracono wszelki kontakt z wyspą. Przez kolejne lata wyspa służyła jako schronienie dla dezerterów, przyjazny brzeg dla piratów i korsarzy oraz przystań dla kupców z dalekich stron.


    Wyspa, Sturgom znana jako Adszcep została ponownie zasiedlona dzięki kupcom, którzy chcąc utworzyć tam stały punkt zaopatrzeniowy dla statków około roku 420 zainwestowali i utworzyli niewielką osadę. Ta znacznie ułatwiła ruch morski, a wokół pierwszej osady wyrastały inne nieduże osady zajmujące się zaopatrzeniem i naprawą statków. Rosnące znaczenie tych terenów przyciągnęło uwagę co bardziej łakomych władzy księstw, na co lokalna ludność jak i przezorni kupcy odpowiedzieli ogłoszeniem niepodległości jako Republika Dviruży. Nie byli to ludzie szczególnie ekspansywni, przez co nie zasiedlili dużo więcej niż południowo-wschodnie wybrzeże wyspy.


    Ponowne zainteresowanie wyspą przybyło wraz z pierwszą falą imigracji ludów zza Oceanu Zachodniego. Vlandowie otrzymawszy przywileje od Cesarza w zamian za pomoc w walce osiedlili się na zachodnim wybrzeżu Calradii. Już około 570 roku, niecałe ćwierć wieku po otrzymaniu ziemii wysłali pierwszych osadników na wyspę aby rozpocząć wydobycie. Początkowo osadnicy Vlandyjscy nie przeszkadzali Sturgom, jednak prędko zmieniło się to wraz z ich szybką ekspansją. W ciągu dwóch lat ustanowiono tam obóz karny oraz zbudowano niewielki fort co sprowokowało pierwsze napady Sturgów na Vlandyjskich osadników. Przez kolejne lata mimo Sturgijskich wysiłków by utrudnić rozwój Vlandom przez napady oraz blokowanie szlaków morskich, Vlandowie wciąż rośli w siłę na Astarze w ciągu pięćdziesięciu lat tworząc nieduże miasto portowe otoczone murem oraz rozbudowano fort do kamiennego zamku o silnym garnizonie.


    W roku 648 w zamian za poparcie, młody król Vlandów nadał Astar jako lenno niedużej, acz wpływowej rodzinie Indfylów. Baron wykorzystując tanią siłę roboczą z kolonii karnej kontynuował ekspansję w głąb wyspy fundując nowe wsie i zwalczając Sturgów. Dopiero jego wnuk, w obliczu kryzysu w kontynentalnej Vlandii około roku 689 doprowadził do pokoju z Republiką Dviruży. Przez kolejne lata obie siły wzajemnie wspierały się trzymając się traktatu o nienaruszaniu granic, aż do odkrycia obecności Astarów na wyspie.


    Astarowie od jakiegoś już czasu przyglądali się cudzoziemcom i od dawna gotowali się do wojny. Nie znana jest dokładna data, lecz wiadomo, że ostatnia dostawa żelaza z wyspy dotarła na kontynent w roku 732. Od tamtej pory wszelki kontakt z wyspą urwał się, a królestwo było zbyt zajęte wojną z Otrami, przez co ponowna ekspedycja na wyspę została wysłana dopiero po ufundowaniu jej przez kupców oraz cechów większych miast w obliczu braków żelaza w roku 771.


    Zarówno zamek jak i miasto wciąż były zamieszkane i choć w ruinie, autorytet barona Norethstan utrzymywał lokalną ludniość w ryzach. Jak się dowiedziano, krótko po inwazji z północy więźniowie pracujący na rzecz postępu zbuntowali się, odcinając baronię od wielu surowców w wyniku czego ta wpadła w nagłą biedę. Republika Dviruży natomiast została rozbita i na kilka lat osady Sturgów w większości opustoszały wraz z ucieczką ludności w gęste lasy wyspy. Zostali oni zjednoczeni pod samozwańczym księciem Nikitą, który sprowadził Sturgów z powrotem na ich ziemie ustanawiając księstwo Havaniu.